فشردگی نخاع به هر عاملی گفته می شود که فشار غیرطبیعی به نخاع شما وارد کند. نخاع مجموعه ای از اعصاب است که پیام ها را بین مغز، بافت ها و عضلات شما منتقل می کند. این ساختار حیاتی در طول ستون فقرات قرار دارد و توسط استخوان هایی به نام مهره محافظت می شود. مهره ها نه تنها بدن شما را در حالت ایستاده نگه می دارند، بلکه فضایی ایمن برای عبور اعصاب نخاعی به سمت عضلات فراهم می کنند.
این مشکل می تواند در هر نقطه از ستون فقرات – چه در ناحیه گردن و چه در کمر – رخ دهد. علائم آن شامل بی حسی، درد، ضعف عضلانی، و در موارد شدید، از دست دادن کنترل مثانه و روده است. بسته به علت فشردگی، ممکن است علائم به آرامی طی ماه ها و سال ها ظاهر شوند یا به طور ناگهانی بروز کنند. درمان نیز متفاوت است؛ از مراقبت های ساده تا جراحی اورژانسی.
در موارد شدید، ممکن است با میلولوپاتی (اختلال در عملکرد نخاع) مواجه شوید که معمولاً با مشکل در حرکت، بی حسی و درد همراه است.
آناتومی تفصیلی نخاع و کانال نخاعی
طناب نخاعی یک ساختار عصبی بسیار حساس است که از پایه مغز آغاز می شود و تا مهره های L1-L2 ادامه دارد. تصور کنید این طناب درون یک تونل استخوانی به نام کانال نخاعی قرار گرفته است؛ تونلی که از مهره ها، دیسک های بین مهره ای، رباط ها و بافت چربی اپیدورال تشکیل شده است.
نخاع در دو ناحیه برجستگی دارد: ناحیه گردنی (C5-T1) و ناحیه کمری (L2-S3). این دو ناحیه مسئولیت عصب دهی به اندام های بالایی و پایینی بدن را بر عهده دارند. پایین تر از نوک نخاع، رشته های عصبی همچنان ادامه می یابند و ساختاری به نام کودا اکوینا (به فارسی: دم اسبی) را می سازند که تا مهره S2 کشیده می شود.
مکانیسم فشردگی و آسیب به نخاع
وقتی فضای درون کانال نخاعی کم می شود، فشار روی نخاع افزایش می یابد. این فشار از دو مسیر به نخاع آسیب می رساند: اول، فشار مستقیم روی اعصاب. دوم، ایسکمی (کاهش جریان خون) که در نتیجه اختلال در عروق خونی اطراف نخاع به وجود می آید.
در شرایط حاد، وقتی فشار سریع افزایش می یابد – مثلاً به دلیل تومور یا آبسه – جریان خون به نخاع مسدود می شود. نخاع ورم می کند. این ورم خود باعث می شود جریان خون بیشتر کاهش یابد. یک چرخه معیوب شکل می گیرد که می تواند طی چند دقیقه، ساعت یا روز، آسیب جدی وارد کند.
انواع فشردگی نخاع بر اساس محل
- فشردگی نخاع گردنی (Cervical): شایع ترین نوع است. معمولاً به دلیل اسپوندیلوز گردنی (تغییرات دژنراتیو مرتبط با سن) رخ می دهد و می تواند علائمی در هر دو دست و پا ایجاد کند.
- فشردگی نخاع پشتی (Thoracic): کمتر شایع است چون این بخش از ستون فقرات حرکت کمتری دارد. اما وقتی رخ می دهد، علائمی در قفسه سینه، شکم و اندام های پایینی بروز می کند.
- فشردگی نخاع کمری (Lumbar): چون نخاع معمولاً در سطح L1-L2 پایان می یابد، فشردگی در کمر بیشتر شامل ریشه های عصبی کودا اکوینا است تا خود نخاع.
چه چیزی موجب فشردگی نخاع می شود؟
شایع ترین دلیل فشردگی نخاع، فرسایش تدریجی استخوان های ستون فقرات است؛ حالتی که به آن آرتروز استخوانی می گویند. این مشکل عمدتاً در افراد بالای ۵۰ سال دیده می شود. اما برخی عوامل دیگر به سرعت و ناگهان ظاهر می شوند و می توانند در هر سنی بروز کنند:
- اسکولیوز یا انحنای غیرطبیعی ستون مهره
- آسیب به ستون فقرات
- تومور نخاعی
- بیماری های استخوانی
- آرتریت روماتوئید
- عفونت
علل کمتر شایع
- آبسه و عفونت های نخاعی: آبسه اپیدورال اسپاینال (SEA) اغلب از انتشار باکتری از طریق جریان خون ناشی می شود. آبسه همچنین می تواند از گسترش عفونت مجاور بافت نرم یا استخوان یا از طریق تلقیح مستقیم حین جراحی اسپاینال رخ دهد.
- هماتوم اپیدورال: لخته خون در فضای اپیدورال می تواند فشار ایجاد کند.
- بیماری پاژه استخوانی: این بیماری باعث رشد غیرطبیعی استخوان می شود و می تواند باعث تنگی کانال نخاعی بشود.
علائم فشردگی نخاع کدامند؟
علائم فشردگی نخاع بسته به علت آن می تواند سریع یا تدریجی ظاهر شود. آسیب ها معمولاً علائم سریعی دارند. تومورها و عفونت ها علائم خود را طی چند هفته نشان می دهند. ساییدگی استخوان ها ممکن است سال ها طول بکشد تا علامتی بروز کند.
علائم رایج عبارتند از:
- درد و سفتی در گردن، پشت یا قسمت تحتانی کمر
- سیاتیک یا سوزش عصبی که به بازوها، باسن و پایین پا کشیده می شود
- بی حسی و کرختی در دست ها، بازوها و پاها
- بی حسی در پا
- عدم هماهنگی بین دست و پا
- افتادگی یا لنگیدن پا
- ناتوانی جنسی
علائم پیشرفته فشردگی نخاع
در مراحل پیشرفته یا حاد، فشردگی نخاع می تواند باعث نقص های بخشی، پاراپارزیس (ضعف پاها) یا کوادری پارزیس (ضعف دست و پا) شود. در ابتدا ممکن است هیپورفلکسی (کاهش رفلکس ها) داشته باشید که سپس به هیپررفلکسی (افزایش رفلکس ها) تبدیل می شود. از دست دادن تون اسفنکتر، اختلال در عملکرد روده و مثانه، و نقص های حسی نیز از علائم این مرحله است.
علائم تفصیلی شامل:
- درد محلی و تیرکشنده: درد ممکن است دقیقاً در محل فشردگی باشد یا در مسیر ریشه عصب پخش شود؛ به این حالت درد رادیکولار می گویند.
- ضعف عضلانی: ضعف به تدریج در اندام ها بروز می کند و معمولاً از بخش های دورتر مانند دست ها یا پاها شروع می شود.
- اختلال حسی و بی حسی: حس لامسه، درد یا دما کاهش می یابد که ممکن است از بخش های ساکرال آغاز شود.
- مشکلات تعادل و راه رفتن: حفظ تعادل دشوار می شود. راه رفتن ناپایدار است. بسیاری از بیماران احساس می کنند پاهایشان سنگین یا چوبی شده اند.
- اختلال در هماهنگی حرکات ظریف: انجام کارهای دقیق مانند بستن دکمه، نوشتن، یا برداشتن اشیای کوچک مشکل می شود.
سندروم کودا اکوینا (فوریت پزشکی)
فشار بر اعصاب در ناحیه پایین کمر می تواند به علائم شدیدتری منجر شود که سندروم کودا اکوینا نامیده می شود. این یک وضعیت اورژانسی است. اگر علائم زیر را تجربه کردید، فوراً به اورژانس مراجعه کنید:
- از دست دادن ناگهانی کنترل روده و مثانه
- بی حسی شدید و رو به افزایش بین پاها، درون ران و پشت پاها
- ضعف و درد شدید که در یک یا دو پا گسترش می یابد و راه رفتن یا بلند شدن از صندلی را غیرممکن می کند
⚠️ هشدار: بی حسی در ناحیه زین (بین پاها، اطراف مقعد و اندام تناسلی) که به آن Saddle Anesthesia می گویند، یک علامت خطرناک است. فوراً به اورژانس مراجعه کنید.
نحوه تشخیص فشردگی نخاع
برای تشخیص فشردگی نخاع، پزشک شما معاینه فیزیکی کاملی انجام می دهد و درباره نحوه بروز علائم سؤالاتی می پرسد. در طول معاینه، پزشک به دنبال علائمی مانند ضعف، بی حسی یا واکنش های غیرطبیعی می گردد تا تشخیص دقیق بگذارد.
معاینه بالینی و تست های عصبی
پزشک با یک معاینه عصبی جامع شروع می کند که شامل موارد زیر است:
- تست رفلکس ها: بررسی رفلکس های تاندونی عمیق در زانو، مچ پا، آرنج و مچ دست. افزایش رفلکس ها (هیپررفلکسی) می تواند نشانه ای از فشردگی نخاع باشد.
- ارزیابی قدرت عضلانی: پزشک قدرت عضلات مختلف شما را در مقیاس صفر تا پنج تست می کند. ضعف خاص در گروه های عضلانی خاص می تواند به تعیین دقیق سطح فشردگی کمک کند.
- تست حسی: بررسی حس لامسه، درد، دما و ارتعاش در نقاط مختلف بدن.
- تست راه رفتن و تعادل: پزشک نحوه راه رفتن شما، توانایی تان در ایستادن روی یک پا، و راه رفتن روی پاشنه و پنجه پا را مشاهده می کند.
آزمایش های تصویربرداری
آزمایش هایی وجود دارند که به تشخیص دقیق کمک می کنند:
- عکس برداری ساده از ستون فقرات: اشعه ایکس زائده های استخوانی را که در اثر رشد غیرطبیعی به نخاع فشار وارد می کنند نشان می دهد. همچنین تراز غیرطبیعی ستون فقرات نیز با این تصاویر قابل تشخیص است.
- تصویربرداری مخصوص از ستون فقرات: شامل سی تی اسکن و ام آر آی که نگاه دقیق تری به نخاع و ساختارهای اطراف آن دارند.
MRI: استاندارد طلایی تشخیص ام آر آی (بدون کنتراست) روش انتخابی تصویربرداری است چون حساسیت بالایی (۹۳ درصد) و اختصاصیت بالایی (۹۷ درصد) دارد. دقت کلی ام آر آی در تشخیص فشردگی نخاع متاستاتیک ۹۵ درصد است. علاوه بر این، ام آر آی نشان می دهد آیا فشردگی مربوط به نخاع است یا ریشه های عصبی، و اطلاعات مفیدی درباره پایداری ستون فقرات ارائه می دهد. چون علائم با سطح فشردگی همبستگی ضعیفی دارند و فشردگی نخاع می تواند همزمان در چند سطح رخ دهد، تصویربرداری کل ستون فقرات توصیه می شود.
سایر روش ها: شامل اسکن استخوان، اشعه ایکس یا سی تی اسکن ویژه بعد از تزریق ماده حاجب در ستون مهره (میلوگرام) است. همچنین الکترومیوگرافی – یک تست الکترونیکی برای سنجش فعالیت عضلات – در این دسته قرار دارد.
چه افرادی در معرض خطرند؟
حدود ۳ تا ۵ درصد مبتلایان به سرطان پیشرفته دچار فشردگی نخاع می شوند. تقریباً هر نوع سرطانی می تواند تا ستون فقرات گسترش یابد. اگر شرایط زیر را دارید، خطر فشردگی نخاع برای شما بیشتر است:
- سابقه گسترش سرطان به استخوان ها
- سرطان پروستات، سینه، ریه یا میلوما که خطر گسترش به استخوان دارند
- منشاء سرطان ستون فقرات بوده است
عوامل خطر عمومی
عوامل زیر احتمال ابتلا به فشردگی نخاع را افزایش می دهند:
- سن بالای ۵۰ سال: تغییرات دژنراتیو با سن افزایش می یابند.
- جنسیت مردانه: مردان تا حدودی در معرض خطر بیشتری هستند.
- چاقی و اضافه وزن: فشار بیشتری بر ستون فقرات وارد می شود.
- سیگار کشیدن: تغییرات دژنراتیو دیسک را تسریع می کند.
- شغل های سنگین: کارهایی که نیاز به بلند کردن مکرر اشیاء سنگین دارند.
- تاریخچه خانوادگی: استعداد ژنتیکی به مشکلات ستون فقرات.
- فعالیت بدنی کم: ضعف عضلات مرکزی که حمایت از ستون فقرات را کاهش می دهد.
نحوه درمان فشردگی نخاع
تیم پزشکی شما معمولاً از متخصص آرتریت، فیزیوتراپیست، جراح استخوان، متخصص اعصاب و دیگر پزشکان تشکیل می شود. درمان به علت و شدت علائم شما بستگی دارد. روش های درمان معمولاً شامل دارو، فیزیوتراپی، تزریق و جراحی است. جراحی معمولاً آخرین گزینه است؛ مگر اینکه با شکستگی کمر یا سندروم کودا اکوینا مواجه باشید.
درمان های دارویی
داروها معمولاً ضدالتهاب و فاقد استروئید هستند که درد و تورم را کاهش می دهند. برخی تزریق های استروئیدی نیز برای کاهش تورم استفاده می شوند. در فشردگی نخاع شدید، از استروئیدهای دوز بالا برای نجات سلول های عصبی استفاده می شود. این کار تا زمانی ادامه می یابد که درمان دیگری بتواند جایگزین شود. پرتودرمانی برای کوچک کردن تومورهایی که به نخاع فشار وارد می کنند، به کار می رود.
فیزیوتراپی
فیزیوتراپی شامل تمرین هایی است که عضلات پشت، شکم و پا را تقویت می کند. شما یاد می گیرید که فعالیت ها را به صورت ایمن انجام دهید. همچنین کمربند یا گردنبند طبی برای حمایت از شما در طول درمان به کار می رود. برنامه جامع فیزیوتراپی شامل تقویت عضلات مرکزی (شکم و کمر)، کشش برای بهبود انعطاف پذیری، هیدروتراپی (ورزش در آب)، تمرینات تعادل و تمرینات هوازی است.
⚠️ نکته مهم: شواهد نشان می دهند درمان محافظه کارانه در موارد شدید اثربخشی محدودی دارد.
درمان های نوین غیرجراحی
- تزریق PRP (پلاسمای غنی از پلاکت): مکانیسم آن استفاده از فاکتورهای رشد خون خود بیمار برای بهبود بافت و کاهش التهاب است. نتایج نشان دهنده بهبود عملکرد حرکتی در آسیب نخاعی است، اما شواهد محدود و نرخ موفقیت متغیر است.
- اوزون تراپی: مطالعات نشان داده که ۷۱ درصد از بیماران با این روش از جراحی اجتناب کردند. همچنین کاهش درد بین ۸۰ تا ۹۰ درصد گزارش شده است و عوارض جانبی آن خفیف و موقت است.
- درمان های جایگزین: برخی از روش های درمانی که ممکن است برای برخی افراد مفید باشند، شامل کایروپراکتیک و طب سوزنی هستند.
درمان های جراحی
درمان های جراحی شامل برداشتن زائده استخوانی و گشاد کردن فضای بین مهره می شوند. روش های دیگر معمولاً برای کاهش فشار بر ستون مهره یا ترمیم شکستگی مهره ها استفاده می شوند. تثبیت ناحیه پشت معمولاً با جوش دادن مهره ها به یکدیگر انجام می شود.
چه زمانی جراحی ضروری است؟
جراحی در موارد زیر توصیه می شود:
- پیشرفت سریع علائم
- نقص های عصبی در حال افزایش
- شکست درمان محافظه کارانه (۳ تا ۶ ماه)
- از دست دادن کنترل مثانه یا روده (اورژانس)
- فشردگی شدید در تصویربرداری
- بی ثباتی ستون فقرات
گزینه های جراحی
- دیسککتومی: برداشتن قسمتی از دیسک برای کاهش فشار از ریشه های عصبی نزدیک.
- کورپکتومی: برداشتن قسمتی از مهره یا تمامی آن برای کاهش فشار در نخاع و اعصاب. این روش معمولاً همراه با نوعی دیسککتومی انجام می شود.
- لامینوتومی یا لامینکتومی: برداشتن لامینا یا قوس استخوانی نخاع. در این روش تمام لامینا برداشته می شود تا اندازه کانال نخاعی افزایش یابد و فشار کاهش پیدا کند. نرخ موفقیت لامینکتومی ۸۶ تا ۸۸ درصد است.
- فورامینوتومی یا فورامینکتومی: در هر دو روش، با برداشتن مقداری از استخوان و بافت، انتهای ریشه های عصبی که از نخاع خارج می شوند، گسترش می یابد. فورامینکتومی شامل برداشتن قسمت بیشتری از استخوان و بافت است.
- برداشتن استئوفیت: برداشتن زائده های استخوانی.
- فیوژن: اتصال دائمی مهره ها.
- جراحی اندوسکوپی: کم تهاجمی با بهبودی سریع تر.
ریسک های جراحی
خطرات احتمالی جراحی عبارتند از عفونت (۱ تا ۵ درصد)، آسیب عصبی (کمتر از ۱ درصد)، نشت مایع نخاعی که نیاز به ترمیم دارد و ترومبوز ورید عمقی (لخته خون در پا).
مدت بهبودی پس از جراحی
زمان بهبودی به شرح زیر است:
- بستری در بیمارستان: ۲ تا ۵ روز
- بازگشت به فعالیت سبک: ۴ تا ۶ هفته
- بازگشت به کار اداری: ۶ تا ۸ هفته
- بازگشت به کار سنگین: ۳ تا ۶ ماه
- بهبودی کامل عصبی: ۶ تا ۱۸ ماه
بازتوانی پس از جراحی
مراقبت های فوری: مراقبت های اولیه پس از جراحی شامل مانیتورینگ علائم حیاتی (فشار خون و ضربان قلب)، ارزیابی عصبی مکرر (قدرت و حس اندام ها)، مدیریت درد با مسکن های وریدی و انجام حرکات ملایم برای پیشگیری از لخته خون است.
برنامه کلی فیزیوتراپی:
- هفته ۱ تا ۴: پیاده روی کوتاه (۵ تا ۱۰ دقیقه)، تمرینات تنفسی، حرکات ملایم مفاصل. خودداری از بلند کردن اشیاء سنگین، خم شدن و چرخش.
- ماه ۲ تا ۳: افزایش پیاده روی به ۲۰ تا ۳۰ دقیقه، تقویت عضلات مرکزی، شنا یا هیدروتراپی. محدودیت اشیاء کمتر از ۵ تا ۱۰ کیلوگرم.
- ماه ۴ تا ۶: برنامه ورزشی جامع، بازگشت به فعالیت های ورزشی سبک، تمرینات کاری.
علائم هشدار پس از جراحی
فوراً با پزشک تماس بگیرید اگر:
- تب بالای ۳۸.۵ درجه سانتی گراد
- قرمزی یا ترشح از محل جراحی
- افزایش درد شدید
- ضعف یا بی حسی جدید
- از دست دادن کنترل مثانه یا روده
روش های جلوگیری از فشردگی نخاع
بسیاری از علل فشردگی نخاع قابل پیشگیری نیستند. با این حال، می توانید با قوی و سالم نگه داشتن عضلات و استخوان های ناحیه پشت، تا حد زیادی از ابتلا به علائم فشردگی نخاع در اثر ساییدگی جلوگیری کنید.
اصول پیشگیری عمومی
- ورزش منظم داشته باشید: ورزش عضلات پشت را قوی می کند و به انعطاف بیشتر ستون فقرات کمک می کند.
- وضعیت بدنی خود را حفظ کنید و اجسام سنگین را به صورت ایمن بلند کنید: وضعیت بدن با خواب روی تشک سفت و نشستن روی صندلی های ارگونومیک بهبود می یابد.
- محدوده وزن سالمی داشته باشید: وزن اضافی فشار بیشتری به پشت شما وارد می کند و خطر بروز علائم فشردگی نخاع را افزایش می دهد.
- رژیم غذایی متعادل داشته باشید.
- از استعمال سیگار اجتناب کنید.
ارگونومی محل کار
برای حفظ سلامت ستون فقرات در محیط کار به موارد زیر دقت کنید: صندلی باید تکیه گاه کمری قابل تنظیم داشته باشد، مانیتور در سطح چشم و با فاصله ۵۰ تا ۷۰ سانتی متری قرار گیرد، صفحه کلید در ارتفاع آرنج باشد و هر ۳۰ دقیقه، ۲ تا ۳ دقیقه حرکت و کشش داشته باشید.
ورزش های تقویتی اختصاصی
ورزش های زیر برای پیشگیری از فشردگی نخاع مفید هستند:
- پلانک: تقویت شکم و کمر
- پل: تقویت عضلات گلوت
- Bird Dog: تعادل عضلات مرکزی
- شنا: کم فشار بر ستون فقرات
- یوگا یا پیلاتس: انعطاف پذیری و تقویت توصیه می شود حداقل ۳۰ دقیقه ورزش متوسط، ۵ روز در هفته انجام دهید.
مکانیک صحیح بدن
- حفظ وزن مناسب: هر کیلوگرم اضافه وزن معادل ۴ کیلوگرم فشار بر دیسک های کمر وارد می کند. شاخص توده بدنی (BMI) ایده آل بین ۱۸.۵ تا ۲۴.۹ است.
- نحوه بلند کردن اشیاء سنگین: زانوها را خم کنید (نه کمر)، جسم را نزدیک بدن نگه دارید، از قدرت پاها استفاده کنید و همزمان چرخش نکنید.
- وضعیت صحیح خوابیدن: بهترین حالت ها، خوابیدن به پهلو با بالشت بین زانوها یا به پشت با بالشت زیر زانوها است. از خوابیدن به شکم اجتناب کنید.
نحوه مدیریت فشردگی نخاع
بهترین روش کنترل فشردگی نخاع این است که درباره وضعیت خود آموزش ببینید. با پزشک همکاری نزدیک داشته باشید و نقش موثری در درمان خود ایفا کنید. اصول مدیریت روزمره شامل تقویت عضلات پشت، حفظ تعادل وزن، تمرین اصول درست حرکت بدن و ورزش منظم است.
درمان های خانگی ساده
درمان های ساده خانگی مثل ماساژ، کیسه یخ، دوش گرم و پد حرارتی در کاهش درد مؤثر هستند. مکمل های تغذیه ای گلوکوزامین و کندرویتین برای مبتلایان به آرتروز توصیه می شوند، اما در مطالعات اخیر نتایج ناامیدکننده ای داشته اند. از پزشک خود بپرسید که آیا مکملی برای شما مناسب است یا خیر. همیشه قبل از جایگزین کردن دارو یا روش درمان با پزشک خود مشورت کنید.
به کدام متخصص مراجعه کنیم؟
انتخاب متخصص مناسب بسته به نوع و شدت فشردگی شما است:
- جراح نورولوژیک: فشردگی نخاع، تومورها، موارد پیچیده
- جراح ارتوپدی: مشکلات دژنراتیو، تنگی کانال
- متخصص درد: مدیریت درد مزمن، تزریقات
- متخصص توانبخشی: فیزیوتراپی و بازتوانی
زمان تماس با پزشک
موقعیت های اورژانسی
فشردگی نخاع یا سندروم کودا اکوینا (فشردگی اعصاب در ناحیه پایین ستون فقرات) یک موقعیت اورژانسی است. اگر علائم زیر را دارید، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید:
- بی اختیاری ناگهانی روده و مثانه
- بی حسی شدید و رو به افزایش در بین پاها، داخل ران و پشت پا
- درد و ضعف شدیدی که در یک یا دو پا گسترش پیدا کرده و راه رفتن یا بلند شدن از صندلی را سخت می کند
🚨 هشدار فوری: فوراً به اورژانس مراجعه کنید در موارد زیر: از دست دادن ناگهانی کنترل مثانه یا روده، بی حسی ناحیه زینی، فلج یا ضعف شدید، تب بالا همراه با درد کمر.
موقعیت های غیراورژانسی
با پزشک تماس بگیرید اگر درد کمر یا گردن بیش از ۲ تا ۴ هفته طول کشیده، درد تیرکشنده به بازو یا پا دارید، بی حسی یا گزگز مداوم، ضعف تدریجی و یا مشکلات تعادل را تجربه می کنید.
نکات کلیدی فشردگی نخاع
- فشردگی نخاع در اثر اعمال فشار به نخاع ایجاد می شود.
- بسته به علت، علائمی مثل درد، بی حسی، ضعف بازو، دست و پا به صورت تدریجی یا ناگهانی ظاهر می شوند.
- فشردگی نخاع معمولاً با دارو، فیزیوتراپی و سایر روش ها درمان می شود. فقط در موارد اورژانسی، جراحی گزینه اول است.
- با داشتن سبک زندگی سالم، ناحیه پشت خود را تقویت کنید. تعادل وزن، رژیم غذایی مناسب، عدم استعمال سیگار و داشتن فعالیت بدنی منظم در این کار به شما کمک می کنند.
کلیدهای موفقیت در درمان
- ✅ تشخیص زودهنگام: هرچه زودتر تشخیص داده شود، شانس بهبودی بیشتر است.
- ✅ درمان متناسب: بر اساس شدت و محل فشردگی.
- ✅ ترکیب روش ها: دارو به علاوه فیزیوتراپی به علاوه تغییر سبک زندگی.
- ✅ پیشگیری: ورزش منظم، وزن مناسب، ارگونومی صحیح.
- ✅ صبر و پایداری: بهبودی عصبی زمان می برد (۶ تا ۱۸ ماه).
اقدام کنید
اگر علائم فشردگی نخاع را دارید، همین امروز برای معاینه توسط فوق تخصص درد وقت بگیرید. سلامتی شما ارزشمندترین دارایی تان است.
